Connect with us

Arkitekturë

Stadiumet Olimpike më madhështoret e të gjitha kohërave

Published

on

Entuziazmi për Lojërat Olimpike Verore të vitit 2020 ka filluar të rritet qysh prej se Tokyo ka fituar ofertën për të qenë nikoqir i ngjarjes prestigjioze, pastaj, filloi procesi i ngritjes së ndërtesave të denja për të inspiruar botën. Përderisa fati i Lojërave Olimpike të Tokyos varet në fije peri për shkak të pandemisë koronavirus, ne po i shqyrtojmë qytetet tjera që kanë pasur sukses në ndërtimin e ndërtesave të cilat i kanë bërë ballë kohës dhe vazhdojnë të jenë po aq madhështore sa vetë lojërat, transmeton Ndërtimi.info.

Nëse gjithçka zhvillohet sipas planit, pishtari Olimpik do të ndizet në Greqi më 12 mars, dhe pastaj Lojërat 121-ditëshe do të fillojnë në Fukushima më 26 mars për të vazhduar më tëj në Tokyo.

Stadiumi Olimpik i Montrealit

Montreal, Kanadë

Lojërat verore të vitit 1976 ishin një arsyetim i mirë për kryetarin e atëhershëm të Montrealit, Jean Drapeau, për t’i ndezur dritën jeshile ndërtimit të stadiumit i cili do të shfrytëzohej nga Montreal Expos, ekipi kryesor i bejzbollit në qytet.

Ndërtesa është një atribut i ingjinierisë dhe kullat e saj 45-shkallëshe janë kullat e pjerrëta më të gjatat në botë. “Big Oëe” ishte I famshëm për dizajnin për koston dhe për çatinë e tij që nuk përfundoi për më shumë se një dekadë.

Aquatics Centre (Qendra e sporteve ujore)

Londër, Britani e Madhe

Çatia e saj e përthyer si jashtë edhe brenda është një nga punët më të njohura arkitekturore të arkitektes së famshme Zaha Hadid. E ndërtuar për Lojërat Olimpike 2012 ndërtesa nuk ka për qëllim vetëm të përsërisë lëvizjen e ujit brenda ndërtesës por edhe të lumit ujësjellës në afërsi.

Olympiastadion Munchen

Mynih, Gjermani

I ndërtuar për Lojërat Olimpike verore të vitit 1972 ky stadium është projektuar nga Gunter Behnisch dhe inxhinieria është bërë nga Frei Otto.

Stadiumi i Stokholmit

Stokholm, Suedi

Në tërësinë e projekteve moderne Stadiumi i Stokholmit qëndron i veçantë për nga arkitektura e tij e stilit kështjellë. Është ndërtuar për Lojërat Olimpike Verore të vitit 1912.

Stadiumi Olimpik i Spyros Louis

Athinë, Greqi

Dy polet e përkulura të cilat shtrihen paralel me njëra tjetrën duke krijuar çatinë e hapur të këtij stadiumi duken më shumë si një urë se sa një stadium. Stadiumi është ndërtuar në vitin 1982 por aspektet e tij më të njohura u shtuan gjatë renovimit të vitit 2004

 

Arkitekturë

Arkitektura “modeste” e fokusuar në ripërdorimin dhe biomaterialet

Published

on

Riparimi, biomaterialet dhe dizajni bazë janë ndër tendencat që arkitektët, përfshirë Kjetil Thorsen dhe Samira Rathod parashikojnë se do të përcaktojnë arkitekturën e vitit 2023 dhe më tej.

Arkitektët “të merren seriozisht me shpëtimin e planetit”

Për shumicën, duke përfshirë arkitektin indian Rathod dhe bashkëthemeluesin e Snøhetta, Thorsen, besimi ishte se dizajni mjedisor dhe qëndrueshmëria do të mbizotërojnë gjithnjë e më shumë skenën e arkitekturës globale.

Në mënyrë të veçantë, Rathod parashikon se kjo do të shohë që arkitektët të largohen nga “trendet sipërfaqësore” dhe stilet e njohura si minimalizmi, duke adoptuar në vend të kësaj “qëndrueshmërinë si rrugën e re përpara”.

“Ndërsa tendencat sipërfaqësore si postmodernizmi dhe minimalizmi po mbizotërojnë synimin e arkitekturës sot, ne duhet të ndryshojmë rrugën dhe të merremi seriozisht me shpëtimin e planetit”, tha ai.

Thorsen ra dakord, duke pretenduar se nxitja drejt arkitekturës së qëndrueshme do të jetë ndër tendencat për të “përshpejtuar gjatë vitit 2023”.

Arkitekti norvegjez Thorsen parashikon që më shumë arkitektë do të përdorin energjinë e rinovueshme dhe do të mësojnë të llogarisin karbonin e mishëruar – emetimet nga prodhimi, ndërtimi, mirëmbajtja dhe prishja, të cilat mund të përbëjnë deri në 75 për qind të gjurmës së karbonit gjatë gjithë jetës së një ndërtese, por shpesh janë të parregulluara./Media Ndërtimi.

Continue Reading

Arkitekturë

Ndërtesat transparente dhe Iluzioni i Demokracisë

Published

on

Diku midis 1914 dhe 1915, Le Corbusier projektoi Maison Dom-Ino, një strukturë modulare novatore që zëvendësoi muret e rënda mbajtëse me kolona dhe pllaka betoni të armuar. Plani i hapur i dyshemesë me elemente minimale të hollë, së bashku me fasadat e mëdha xhami, do të siguronte dritë të shëndetshme natyrore për hapësirat e brendshme si dhe transparencë të dëshirueshme arkitekturore që mund të mjegullonte kufijtë midis pjesës së brendshme dhe të jashtme – të paktën në mënyrë metaforike.

Pas më shumë se një shekulli që kur Le Corbusier ndau idetë e tij për Dom-Ino, arkitektura bashkëkohore, në vazhdën e një epoke moderne të vazhdueshme, vazhdon të investojë në përdorimin e xhamit si zgjidhje për muret dhe fasadat.

Natyrisht, kuptimi i këtij materiali ka ndryshuar pak me kalimin e kohës. Transparenca fillimisht u përdor për të zbuluar strukturën, duke e bërë atë më të kuptueshme, por ajo është bërë gjithnjë e më shumë e lidhur me vlerat ideologjike dhe është përdorur në ndërtesat qeveritare, sepse ngjall një hapje idealiste që kapërcen botën materiale dhe përqafon simbolizmin.

Në librin e tij Kompleksi Art-Arkitekturë, kritiku dhe historiani Hal Foster komenton një shembull të kësaj: rinovimin e Parlamentit gjerman në Berlin, Reichstag, i kryer nga Foster + Partners. Ky projekt, si dhe shumë të tjerë nga e njëjta zyrë, dhe disa firma të tjera, synojnë një analogji midis hapjes arkitekturore dhe politike, me xhami që pasqyron transparencën dhe aksesueshmërinë e demokracisë.

Kutitë me xham, me ose pa mbrojtje nga dielli, të mbuluara nga strukturat nga më të ndryshmet, duket se përbëjnë një arketip të ri për institucionet dhe ndërtesat qeveritare. Qëndrueshmëria dhe tejdukshmëria e ndërtesave klasike, të cilat i shërbyen qeverisë për shumë vite, jo vetëm përsa i përket funksionalitetit, por edhe simbolikisht, i janë nënshtruar një skanimi me rreze X në shekullin e 20-të, duke lënë vetëm imazhin e një skeleti strukturor me një dritë, të mprehtë zarf i perceptueshëm.

Vlerat që qëndrojnë pas këtij përkthimi sugjerojnë një përkushtim më të madh të këtyre institucioneve ndaj demokracisë dhe njerëzve, por shumë shembuj të mirëpërcaktuar tregojnë se kjo lidhje mund të jetë e diskutueshme apo edhe e pakujdesshme.

Pra, pse arkitektët vazhdojnë t’i projektojnë këto ndërtesa në këtë mënyrë? A është për shkak të dashurisë për virtytet e lashta të transparencës apo për shkak të një shprese naive që duke u dukur thjesht transparente, ato do të bëhen të tilla?

Një arkitekturë e tejdukshme dhe e turbullt që nuk arrin të zbulojë qartë se çfarë po ndodh në brendësinë e tyre ndoshta do të simbolizonte më mirë skenarin aktual politik. Në një moment kaq sfidues për demokracinë dhe të drejtat e njeriut, nuk ka dyshim se ndërtesat transparente mund të strehojnë qeveri autoritare, të errëta dhe fashiste./Media Ndërtimi.

Continue Reading

Arkitekturë

Firma arkitekturore spanjolle “SelgasCano” me projekt fantastik për zyre pune

Published

on

Hapësirë pune e përbërë nga vetëm një dhomë prej 72 metrash katrorë e cila është pjesërisht e mbuluar me një mur transparent.

Firma arkitekturore spanjolle SelgasCano ka bërë disa projekte interesante në mbarë botën – nga Auditorio de Badajoz, Auditorio El Batel Cartagena dhe Auditorio de Plasencia në Spanjë, por puna e tyre lë gjurmë edhe në Londër, Portugali dhe Los Angeles deri te një shkollë dhe një qendër vaksinimi në Afrika.

Projekti më i vizituar, megjithatë, është zyra e tyre arkitekturore në mes të pyllit, pra afër Madridit, e cila është ndërtuar në vitin 2008.

Jose Selgas dhe Lucia Cano projektuan një hapësirë pune 18 metra të gjatë, rreth katër metra të gjerë dhe rreth 2.5 metra të lartë.

Përbëhet nga vetëm një dhomë prej 72 metrash katrorë, e cila është e mbuluar pjesërisht me një mur transparent.

Më saktësisht, muret në njërën anë janë prej fije qelqi 11 centimetra të trashë dhe ofrojnë një pamje spektakolare të mjedisit nga vendi i punës. Ndaj punëtorëve u duket se po punojnë vërtet në pyll.

Megjithatë, tavolinat janë të mbrojtura nga rrezet e diellit dhe mundësojnë punë normale gjatë gjithë ditës.

Një pjesë e ndërtesës është e futur 1.2 metra nën tokë dhe kjo është arsyeja pse zyra mbetet me ajër të kondicionuar mirë edhe gjatë verërave më të nxehta spanjolle./Media Ndërtimi

Continue Reading

Trending