Connect with us

Arkitekturë

Shtëpia prej druri e cila në rast nevoje hapet dhe ofron më shumë hapësirë

Published

on

Shtëpia prej druri me fasadë nga drurë të djegur me formën A minimale na rikujton tendën.

E projektuar në atë mënyrë që hapet si guacë, kur është në përdorim, siguron më shumë komfor, mirëpo kur në të nuk banon askush, mbyllet dhe shkrihet me natyrën që e rrethon.

Byroja e Estonisë Eek & Mutso ka projektuar një shtëpizë vikendi Kuku-Ranna Summer House, në afërsi të Talinit, në formën A me çati të pjerrët, mu siç kanë qenë edhe shtëpizat e ndërtuara në vitet ’70 të shekullit të kaluar në këtë zonë.

Në bazën e tyre moderne janë shtuar elemente të lëvizshme që i japin shtëpisë mundësinë e transformimit dhe përshtatjes.

Fasada e drunjtë është me përpunim final yakisugi, një teknikë tradicionale e djegies së drurëve. Tekstura e djegur dhe e larë përshtatet në mënyrë të përkryer me pyllin me pisha përreth.

Kapakët e drunjtë të lëvizshëm me konstruksion çeliku ngrihen si krahë duke zbuluar murin e madh të qelqtë në fasadën kryesore e cila çon në dhomën e ndenjës.

Grila e hapur bëhet kështu një çati mbi tarracën përballë dhomës së ndenjes, ndërsa muri i xhamit nën blind hapet dhe lidh tarracën dhe brendësinë e shtëpisë në një tërësi unike.

Një grilë në anën tjetër të shtëpisë zbulon një punishte të vogël e cila është shndërruar në mënyrë të ngjashme në një hapësirë të gjerë të hapur me çati.

Shtëpia qëndron mbi një pllakë betoni, ndërsa e gjithë struktura është prej druri. Gjithashtu, përfundimi i jashtëm dhe i brendshëm është prej druri, ndërsa konstruksioni i kapakut është prej çeliku.

Ashtu siç pritej, një sauna tradicionale gjeti vendin e saj në shtëpi dhe shumë detaje të tjera me referenca për natyrën përreth dhe traditën lokale, duke lënë hapësirë të mjaftueshme për dizajn modern dhe vepra arti nga miqtë./Media Ndërtimi.

Arkitekturë

Arkitektura “modeste” e fokusuar në ripërdorimin dhe biomaterialet

Published

on

Riparimi, biomaterialet dhe dizajni bazë janë ndër tendencat që arkitektët, përfshirë Kjetil Thorsen dhe Samira Rathod parashikojnë se do të përcaktojnë arkitekturën e vitit 2023 dhe më tej.

Arkitektët “të merren seriozisht me shpëtimin e planetit”

Për shumicën, duke përfshirë arkitektin indian Rathod dhe bashkëthemeluesin e Snøhetta, Thorsen, besimi ishte se dizajni mjedisor dhe qëndrueshmëria do të mbizotërojnë gjithnjë e më shumë skenën e arkitekturës globale.

Në mënyrë të veçantë, Rathod parashikon se kjo do të shohë që arkitektët të largohen nga “trendet sipërfaqësore” dhe stilet e njohura si minimalizmi, duke adoptuar në vend të kësaj “qëndrueshmërinë si rrugën e re përpara”.

“Ndërsa tendencat sipërfaqësore si postmodernizmi dhe minimalizmi po mbizotërojnë synimin e arkitekturës sot, ne duhet të ndryshojmë rrugën dhe të merremi seriozisht me shpëtimin e planetit”, tha ai.

Thorsen ra dakord, duke pretenduar se nxitja drejt arkitekturës së qëndrueshme do të jetë ndër tendencat për të “përshpejtuar gjatë vitit 2023”.

Arkitekti norvegjez Thorsen parashikon që më shumë arkitektë do të përdorin energjinë e rinovueshme dhe do të mësojnë të llogarisin karbonin e mishëruar – emetimet nga prodhimi, ndërtimi, mirëmbajtja dhe prishja, të cilat mund të përbëjnë deri në 75 për qind të gjurmës së karbonit gjatë gjithë jetës së një ndërtese, por shpesh janë të parregulluara./Media Ndërtimi.

Continue Reading

Arkitekturë

Ndërtesat transparente dhe Iluzioni i Demokracisë

Published

on

Diku midis 1914 dhe 1915, Le Corbusier projektoi Maison Dom-Ino, një strukturë modulare novatore që zëvendësoi muret e rënda mbajtëse me kolona dhe pllaka betoni të armuar. Plani i hapur i dyshemesë me elemente minimale të hollë, së bashku me fasadat e mëdha xhami, do të siguronte dritë të shëndetshme natyrore për hapësirat e brendshme si dhe transparencë të dëshirueshme arkitekturore që mund të mjegullonte kufijtë midis pjesës së brendshme dhe të jashtme – të paktën në mënyrë metaforike.

Pas më shumë se një shekulli që kur Le Corbusier ndau idetë e tij për Dom-Ino, arkitektura bashkëkohore, në vazhdën e një epoke moderne të vazhdueshme, vazhdon të investojë në përdorimin e xhamit si zgjidhje për muret dhe fasadat.

Natyrisht, kuptimi i këtij materiali ka ndryshuar pak me kalimin e kohës. Transparenca fillimisht u përdor për të zbuluar strukturën, duke e bërë atë më të kuptueshme, por ajo është bërë gjithnjë e më shumë e lidhur me vlerat ideologjike dhe është përdorur në ndërtesat qeveritare, sepse ngjall një hapje idealiste që kapërcen botën materiale dhe përqafon simbolizmin.

Në librin e tij Kompleksi Art-Arkitekturë, kritiku dhe historiani Hal Foster komenton një shembull të kësaj: rinovimin e Parlamentit gjerman në Berlin, Reichstag, i kryer nga Foster + Partners. Ky projekt, si dhe shumë të tjerë nga e njëjta zyrë, dhe disa firma të tjera, synojnë një analogji midis hapjes arkitekturore dhe politike, me xhami që pasqyron transparencën dhe aksesueshmërinë e demokracisë.

Kutitë me xham, me ose pa mbrojtje nga dielli, të mbuluara nga strukturat nga më të ndryshmet, duket se përbëjnë një arketip të ri për institucionet dhe ndërtesat qeveritare. Qëndrueshmëria dhe tejdukshmëria e ndërtesave klasike, të cilat i shërbyen qeverisë për shumë vite, jo vetëm përsa i përket funksionalitetit, por edhe simbolikisht, i janë nënshtruar një skanimi me rreze X në shekullin e 20-të, duke lënë vetëm imazhin e një skeleti strukturor me një dritë, të mprehtë zarf i perceptueshëm.

Vlerat që qëndrojnë pas këtij përkthimi sugjerojnë një përkushtim më të madh të këtyre institucioneve ndaj demokracisë dhe njerëzve, por shumë shembuj të mirëpërcaktuar tregojnë se kjo lidhje mund të jetë e diskutueshme apo edhe e pakujdesshme.

Pra, pse arkitektët vazhdojnë t’i projektojnë këto ndërtesa në këtë mënyrë? A është për shkak të dashurisë për virtytet e lashta të transparencës apo për shkak të një shprese naive që duke u dukur thjesht transparente, ato do të bëhen të tilla?

Një arkitekturë e tejdukshme dhe e turbullt që nuk arrin të zbulojë qartë se çfarë po ndodh në brendësinë e tyre ndoshta do të simbolizonte më mirë skenarin aktual politik. Në një moment kaq sfidues për demokracinë dhe të drejtat e njeriut, nuk ka dyshim se ndërtesat transparente mund të strehojnë qeveri autoritare, të errëta dhe fashiste./Media Ndërtimi.

Continue Reading

Arkitekturë

Firma arkitekturore spanjolle “SelgasCano” me projekt fantastik për zyre pune

Published

on

Hapësirë pune e përbërë nga vetëm një dhomë prej 72 metrash katrorë e cila është pjesërisht e mbuluar me një mur transparent.

Firma arkitekturore spanjolle SelgasCano ka bërë disa projekte interesante në mbarë botën – nga Auditorio de Badajoz, Auditorio El Batel Cartagena dhe Auditorio de Plasencia në Spanjë, por puna e tyre lë gjurmë edhe në Londër, Portugali dhe Los Angeles deri te një shkollë dhe një qendër vaksinimi në Afrika.

Projekti më i vizituar, megjithatë, është zyra e tyre arkitekturore në mes të pyllit, pra afër Madridit, e cila është ndërtuar në vitin 2008.

Jose Selgas dhe Lucia Cano projektuan një hapësirë pune 18 metra të gjatë, rreth katër metra të gjerë dhe rreth 2.5 metra të lartë.

Përbëhet nga vetëm një dhomë prej 72 metrash katrorë, e cila është e mbuluar pjesërisht me një mur transparent.

Më saktësisht, muret në njërën anë janë prej fije qelqi 11 centimetra të trashë dhe ofrojnë një pamje spektakolare të mjedisit nga vendi i punës. Ndaj punëtorëve u duket se po punojnë vërtet në pyll.

Megjithatë, tavolinat janë të mbrojtura nga rrezet e diellit dhe mundësojnë punë normale gjatë gjithë ditës.

Një pjesë e ndërtesës është e futur 1.2 metra nën tokë dhe kjo është arsyeja pse zyra mbetet me ajër të kondicionuar mirë edhe gjatë verërave më të nxehta spanjolle./Media Ndërtimi

Continue Reading

Trending