Connect with us

Infrastrukturë

A nuk është më Gjermania vend inxhinierësh?

Published

on

Mungesa e forcave të specializuara të punës është kthyer në normalitet në Gjermani. Me pasoja fatale për Gjermaninë si vend investimesh. A mund të mbushet ky boshllëk nga fuqia punëtore e vendeve të tjera?

Kush kërkon në Gjermani një vend pune si inxhinier ka përpara mundësi të shumta, pavarësisht nga fusha ku kërkohet puna në teknikën energjetike, elektronike, në teknikën e makinave dhe automobilëve. Në tremujorin e parë të vitit 2021, për 100 aplikues pati 387 vende pune të pazëna. Një vit më vonë kjo shifër arriti në 471. Rritja është gati 22 përqind, raporton DW.

Në fund të vitit 2022 tregu i punës për inxhiniere dhe inxhinierë numëroi në Gjermani 170.300 vende të pazëna pune. Mungesë personeli kishte në çdo vend.

Mungesa e fuqisë punëtore të specializuar është shqetësuese, paralajmëron shoqata e inxhinierëve gjermanë, VDI, shoqatë që përfaqëson këtë sektor. Projekte të ndryshme publike në fushën e ndërtimit janë pezulluar ose nuk janë nisur fare. Projektet e digjitalizimit mbetën në mes.

Ndodh kjo pikërisht në Gjermani, vendin që dekada me radhë është parë si vend inxhinierësh dhe është njohur në gjithë botën për know how në fushën e teknikës? “Vërtetë që në në Gjermani ne kemi jetuar në të kaluarën nga burimet tona njerëzore, ajo ka qenë forca jonë”, thotë inxhinieri Dieter Westerkamp, i cili drejton sektorin e teknikës dhe shoqërisë tek VDI. Por numri i pensionistëve është gjithnjë e më shumë në rritje, kurse numri i studentëve gjithnjë e më shumë në rënie. “Më e keqja është se gjendja nuk pritet të përmirësohet, sepse ndryshimet demografike kanë filluar të ndihen.”

Potencial të madh për marrjen e specialistëve në profesionet e inxhinierëve dhe informaticienëve ofrojnë shkollat e larta në Gjermani dhe sidomos universitetet teknike. Këtë e tregon një vështrim mbi shpërndarjen rajonale të të punësuarve në profesionet inxhinierike. Në rrethet me një universitet teknik punojnë mesatarisht shumë inxhinierë.

Numri i inxhinierëve të huaj atje është rritur dekadën e fundit me dinamikë të madhe.

Kjo ka të bëjë me faktin se deri kur shpërtheu pandemia e Coronës numri i studentëve të huaj në universtitetet teknike gjermane ka qenë në rritje. “Prej Coronës kjo u vështirësua, por ne duhet të sjellim tani sërish në Gjermani më shumë studentë të huaj”, kërkon Westerkamp.

Programe kujdestarie të barabarta

T’i marrësh të huajt në Gjermani është një gjë, dhe t’i mbash këtu është një gjë tjetër. Gjysma e të diplomuarve të huaj në universitetet gjermane largohen nga Gjermania direkt pasi përfundojnë studimet dhe si të thuash “e marrin dijen e përvetësuar me vete”. Prandaj duhet bërë kujdes më i madh për njeriun, që është sjellë këtu me përpjekje të mëdha, thotë Westerkamp.

VDI është duke punuar në landin e Renanisë dhe Vestfalisë Veriore me një projekt pilot, gjatë të cilit anëtarët e shoqatës i shoqërojnë kolegët e huaj në rrugën që kanë marrë në botën e punës dhe shoqërinë gjermane. Në nivel të barabartë, siç thuhet nga VDI. “Kështu ne shkojmë nëpër aktivitete së bashku me ata që sapo kanë ardhur në Gjermani, dhe ne do ta bëjmë këtë sistematikisht dhe me synim të qartë.”

Nevojitet kulturë e mikpritjes

Po ashtu janë duke u punuar paketa trajnimi dhe specializimi, që kërkojnë të ngrenë “ura me teknologjitë e së ardhmes”. E rëndësishme është po ashtu të ngrihen “komunitete ndërkombëtare”, pra rrjete të ndërmarrjeve dhe rajoneve me anë të të cilave të mund të fitohen më lehtë migrantë të tjerë në profesionet inxhinierike.

Inxhinieri Westerkamp mendon se edhe shoqëria ka detyrimet e veta. “Kam parasysh popullsinë e gjerë, sepse neve na duhet vërtet një kulturë e mikpritjes. Ne na duhen këta njerëz, përndryshe në të ardhmen Gjermania si vend investimesh nuk do ta ketë të lehtë të ruajë nivelin e cilësisë së jetesës.”/Media Ndërtimi.

Infrastrukturë

Jeta dhe veprat frymëzuese të arkitektit bashkëkohore japonez Arata Isozaki

Published

on

Një nga figurat më domethënëse në arkitekturën bashkëkohore japoneze, Arata Isozaki, lindi në vitin 1931 në Oita, Japoni. Ai është një arkitekt, dizajner urban dhe filozof arkitekturor. Nën tutelën e profesorit Kenzo Tange, ai studioi arkitekturë në Universitetin e Tokios dhe punoi me të në disa projekte të rëndësishme deri në vitin 1963. Plani i Tokios (1960) dhe pavioni i rëndësishëm Osaka Expo ’70 ishin dy nga këto dizajne. Si trashëgimtar i Tange, Isozaki përfundimisht u bë i njohur në botën e arkitekturës. Pavarësisht nga fillimi i karrierës së tij në Tokio, shumica e veprave të tij të hershme u porositën dhe u ndërtuan në Oita, në Japoninë jugore.

Në fund të viteve 1960, Isozaki fitoi famë për punën e tij, ku ai projektoi disa ndërtesa të shquara, përkatësisht shkollën e mesme Iwata, Rezidencën Nakayama (1964), Bibliotekën Prefekturale Oita dhe degën e Fukuoka City Bank. Në vitin 1990, ai projektoi Stacionin Yufuin, i ndjekur nga B-con Plaza, dhe Biblioteka e re Prefekturale Oita në vitin 1995. Në vitin 1968, revolucioni global studentor pati një ndikim tek ai dhe e shtyu atë të rivlerësonte filozofitë e tij arkitekturore. Isozaki zhvilloi teori mbi formën arkitekturore gjatë viteve të tij private. Këto teori u shndërruan në vepra të ndërlikuara gjeometrike, disa prej të cilave kishin vëllime monolitike dhe të tjera që përfshinin kombinime të ndërlikuara të vëllimeve parësore, por ato ishin gjithmonë kolosale në natyrë. Nëpërmjet veshjes, ku përsëritja e një moduli bën një vepër të vazhdueshme skulpturore, ai shfaq poetikën e tij.

Epoka e tij e preferuar arkitekturore ishte Rilindja në arkitekturën perëndimore dhe ai përdori aspekte të neoklasicizmit dhe arkitekturës perëndimore të Rilindjes për të projektuar ndërtesën e Qendrës Tsukuba në 1983, duke paraqitur një kopje të planit të Mikelanxhelos për Romën, si dhe një statujë të Marcus Aurelius. Projekti i parë i Isozaki jashtë vendit u mbajt nga Muzeu Bashkëkohor i Artit në Los Anxhelos në vitin 1986, i quajtur “një fener në tokën e të humburve”.

Isozaki u përpoq të nxirrte identitetin e tij nga një ndjenjë japoneze e vendit me Kullën e Artit Mito (1990) pas zhvillimit të Qendrës Tsukuba. Kjo kullë përfaqëson përplasjen mes studentëve dhe forcave të sigurisë në fund të viteve 1960. Ai përfshinte një ujëvarë dhe një model me spirale të dyfishtë. Kur u zgjodh për të ndërtuar Sallën Sportive Sant Jordi në Spanjë për Lojërat Olimpike të vitit 1990, ai tërhoqi vëmendjen nga e gjithë bota. Ai përfundoi ndërtimin e Team Disney Building në Orlando, Florida, vitin e ardhshëm. Kishte një oborr qendror me orë diellore që përsëriste faltoren në vendin e shenjtë të Ise.

Stili arkitektonik i Isozaki ndryshoi në vitet 1990, duke u bërë më fluid dhe më i lirë, me struktura që kishin forma ovale, hiperbolike dhe parabolike. Referencat e tij për të kaluarën u zhdukën ndërsa arkitektura postmoderne bëhej gjithnjë e më në modë. Dashuria e tij për kompozimin abstrakt u shfaq në vitin 1998 në Qendrën e Konventave dhe Artit të Prefekturës Shizuoka, si dhe në Sallën e Konventave Nara.

Kenzo Tange dhe Metabolistët frymëzuan dashurinë e Isozaki për pajisjet mekanike, por ai favorizoi një metodë më gërryese. Ai ka fituar një sërë çmimesh dhe është paraqitur në një sërë librash dhe ekspozitash. Përveç kësaj, ai mban anëtarësi nderi në Institutin Amerikan të Arkitektëve, Bund Deutscher Architekten dhe Kalorës i Urdhrit të Arteve dhe Letrave; në vitin 2019, Isozaki mori edhe çmimin prestigjioz Pritzker. Arata Isozaki: Arkitektura 1960-1990 në Muzeun e Artit Bashkëkohor në Los Anxhelos dhe Veprat në Arkitekturë në Muzeun e Brooklyn (Nju Jork, 1993) janë dy ekspozitat më të njohura kushtuar punës së tij.

Continue Reading

Infrastrukturë

Sipërfaqja e lejeve në Tiranë ra me 22% në 2023; Që nga 2017-a janë dhënë leje për gati 9 milionë m2 ndërtime

Published

on

Në vitin 2023, Bashkia Tiranë dha gjithsej leje ndërtimi për një sipërfaqe prej 1.4 milionë metra katror, që përbën 67% të totalit të lejeve të dhëna në të gjithë Shqipërinë, sipas tabelave të publikuara nga INSTAT.

Në krahasim me një vit më parë, kur u arrit rekordi i lejeve për nga sipërfaqja e lejeve, në 1.8 milionë metra katror, në 2023-n ky tregues shënoi një rënie me bazë vjetore prej 22%.

Megjithatë, në tremujorin e katërt u shënua sërish një rritje e lejeve të ndërtimit, që arritën në 430 mijë metra katror, me zgjerim prej 23% në krahasim me të njëjtën periudhë të një viti më parë.

Që nga viti 2017, bashkia e kryeqytetit e ka rritur ndjeshëm sipërfaqen për të cilën ajo ka dhënë leje për tu ndërtuar. Nga 2019-a është dhënë mesatarisht midis 1.2-1.8 milionë metra katror leje në vit, duke kulmuar në 2021-2022. (shiko grafikun: Sipërfaqja e dhënë për leje ndërtimi në Tiranë (m2), 2010-2023).

Në total për gjithë periudhën 2017-2023 janë dhënë një rekord prej 8.9 milionë metra katror sipërfaqe e lejeve të ndërtimit.

Lejet në Shqipëri

Sipas INSTAT, Në tremujorin e katër 2023 janë miratuar gjithsej 303 leje ndërtimi për ndërtesa të reja, nga 415 leje të miratuara në tremujorin e katër 2022, duke shënuar një ulje prej 27,0%.

Sipërfaqja e lejeve të ndërtimit miratuar për ndërtesa të reja, në tremujorin e katër 2023, është 592.660 m2, nga 555.779 m2 miratuar në tremujorin e katër 2022, duke shënuar një rritje prej 6,6% (tab.3).

Në tremujorin e katër 2023, vlera e përafërt e lejeve të ndërtimit miratuar për ndërtesa dhe punime inxhinierike është 25,3 miliardë lekë, nga 26,6 miliardë lekë miratuar në tremujorin e katër 2022, duke shënuar një ulje prej 4,7%.

Gjatë vitit 2023, janë miratuar gjithsej 1.602 leje ndërtimi për ndërtesa të reja, nga 1.420 leje ndërtimi të miratuara në vitin 2022, duke shënuar një rritje prej 12,8%.

Gjatë vitit 2023, sipërfaqja e lejeve të ndërtimit miratuar për ndërtesa të reja është 2.115.819 m2, nga 2.667.497 m2 miratuar në vitin 2022, duke shënuar një ulje prej 20,7%. Vlera e përafërt e lejeve të ndërtimit miratuar për ndërtesa dhe punime inxhinierike është 89,6 miliardë lekë në vitin 2023, nga 113 miliardë lekë miratuar gjatë vitit 2022, duke shënuar një ulje prej 20,8%./Media Ndërtimi

Continue Reading

Infrastrukturë

A do ta ndalojë BE-ja aluminin rus?

Published

on

Javën e kaluar, Bashkimi Evropian e ka miratuar paketën më të re të sanksioneve ndaj Rusisë, në kohën kur është shënuar përvjetori i dytë i nisjes së luftës së Moskës në Ukrainë.

Masat e marra janë të zbehta, kanë të bëjnë kryesisht me ngrirje të aseteve dhe bllokada në sigurim të vizave.

Diçka e tillë ka nxitur kritika brenda Brukselit, sidomos prej disa vendeve të Bashkimit Evropian, me arsyetimin se blloku evropian duhet të jetë më ambicioz kur është fjala për sanksionim të Kremlinit në të ardhmen, shkruan Radio Evropa e Lirë.

Duke folur para disa diplomatëve evropianë, që kanë folur në kushte anonimiteti, Komisioni Evropian ka premtuar se do të nisë punën në formim të paketës së re me sanksione, me efekt të menjëhershëm.

Këtë herë, besohet se sanksionet do të kenë ndikim më të madh në ekonominë ruse.

Njëri prej sektorëve pritet të jetë alumini.

Estonia, Letonia, Lituania dhe Polonia, kanë bërë thirrje që një kohë për ndalesa në importet dhe eksportet e këtij metali.

Zyrtarë prej katër shteteve kanë thënë përmes një letre, që e ka parë Radio Evropa e Lirë, se “importet e aluminit në Evropë, jo vetëm që e financojnë ekonominë e luftës së Rusisë, por edhe përfitojnë oligarkët e mbështetur prej Kremlinit, si dhe kompanitë shtetërore”.

Vlerësohet se BE-ja ende importon metale prej Rusisë në vlerë të 2.3 miliardë dollarëve në vit.

Blloku evropian eksporton shumë produkte alumini në Rusi, në vlerë të 190 milionë eurove.

Sanksioni i vetëm që ka pasur efekt në këtë fushë, ka qenë një lloj specifik i aluminit në formë teli apo tubash të prodhuar në Rusi.

Kjo nënkupton se 85 për qind e pjesës tjetër të biznesit me alumin mbetet e paprekur.

Mirëpo ky realitet mund të ndryshojë, pasi industria e aluminit në Evropë, po bën thirrje për më shumë sanksione ndaj Rusisë./Media Ndërtimi

Continue Reading

Trending